πολιτική συζήτηση

Believe it or not, έκανα πολιτική συζήτηση. Με τον πατέρα μου. Εγώ αντιπροσωπεύοντας μια νέα γενιά-αυτή της γνώσης (απόφοιτη Πανεπιστημίου γαρ!), εκείνος αντιπροσωπεύοντας την εμπειρία-έχοντας ζήσει κομμάτια της σύγχρονης ιστορίας.

Αποδεχόμενη ότι η κριτική μου ικανότητα ίσως να βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα λόγω του νεαρού της ηλικίας, ξεκίνησα τη συζήτηση ρωτώντας τον πως αν εγώ σε αυτή την ηλικία με αυτές τις γνώσεις μπορώ να καταλάβω (ίσως με τη βοήθεια του ίντερνετ-που ακόμα δεν μας έχει απαγορευτεί η είσοδος σε αυτό και απορώ ομολογώ) ότι τα MME είναι κατευθυνόμενα (από ποιούς δε με απασχολεί) παντού και πάντα, διαχρονικά σε διάφορες χώρες και καθεστώτα, γιατί εξακολουθεί ο κόσμος να τα εμπιστεύεται? Δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλοι είναι τόσο χαζοί. Θα μου πείς ο Einstein άλλα είπε για τη βλακεία..Πάνω σε αυτό ο πατέρας συμφώνησε με την άποψη μου για τα ΜΜΕ και είπε πώς 50% να είναι το ποσοστό που για χ ψ λόγους αποδέχεται ακατέργαστα όσα λαμβάνει αρκούν για να είναι (τα ΜΜΕ) αποτελεσματικά στους σκοπούς τους. Είναι η γνωστή θεωρία του ποτηριού (μισοάδειο-μισογεμάτο).

Και πάω στο επόμενο θέμα. Οι εξεγέρσεις παγκόσμια και στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν και από ποιούς ήταν υποκινούμενες οι εξεγέρσεις αυτές (γιατί τώρα, γιατί όλοι?). Μα καλά θα μου πείς “helloooooooo κρίση?!” Δε με απασχολεί το πώς και το γιατί, αλλά αρνούμαι να πιστέψω ότι σε εξεγέρσεις στις Αραβικές χώρες κυρίως, άνθρωποι έβγαιναν στους δρόμους με τεράστια πιθανότητα να σκοτωθούν χωρίς να είναι πεπεισμένοι οι ίδιοι ότι αυτό θα συνέβαλλε σε ένα καλύτερο μέλλον τόσο για αυτούς ως άτομα όσο και για την κοινωνία συνολικά ταυτόχρονα (γιατί μπορεί ο ατομικισμός να ανθεί αλλά υπάρχουν καταστάσεις που μας θυμίζουν ότι ζούμε σε κοινωνίες). Και η άποψη του πατέρα? Σαφώς και ήταν όλα κατευθυνόμενα με παράδειγμα τη Λιβύη όπου πριν κάποια χρόνια οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν κολλητοί με τον Καντάφι και όταν δεν τα βρήκαν στα θέματα του πετρελαίου λειτούργησαν ως “ελευθερωτές του πολύπαθου λαού”. Επίσης, μου είπε πως σαφώς και οι εξεγερθέντες πίστεψαν σε κάτι καλύτερο και ενήργησαν έτσι, αλλά κατά πόσο αυτό το καλύτερο μέλλον ήρθε μέχρι στιγμής τουλάχιστον? Σε σχέση με την Ελλάδα του είπα: “Εγώ πήγα μερικές φορές στους αγανακτισμένους-που στην περιοχή ζήτημα να ήταν 300- αλλά σταμάτησα γιατί αισθανόμουν ενοχές. Δεν μπορούσα να αντιδράω σε κάτι αν δεν ξέρω τι θέλω αντί αυτού και αν δεν έχω μία πρόταση για το πώς θα επιτευχθεί αυτό που θέλω (αν υποθέσω ότι ήξερα τί ήθελα). Εύχομαι αυτός να είναι ο λόγος που και άλλοι δεν αντιδρούσαν και όχι η παθητικότητα.”

Και το τελευταίο θέμα που με απασχόλησε ήταν γενικό. Πιστεύω ότι τα ακραία ιδεολογικά- πολιτικά ρεύματα έχουν κοινά σημεία. Πιστεύω (θεωρώ τον εαυτό μου επιεικώς ανιστόρητο-και ανορθόγραφο ίσως χιχι!) ότι ο κομμουνισμός στη Ρωσία έχει κοινά στοιχεία με το Ναζισμό στη Γερμανία. (Όποιος γνωρίζει σχετική βιβλιογραφία να με ενημερώσει.) Και αν και πιστεύω στο “παν μέτρον άριστον”, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα σήμερα, με κοινωνίες αποτελούμενες από άτομα, με φαινομενική ελευθερία και ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, με υποκρισία...σκέφτομαι ότι στα ακραία καθεστώτα υπήρχαν τουλάχιστον ιδέες. Κάποιοι πίστευαν σε κάτι και προσπαθούσαν γι' αυτό, το υποστήριζαν με τη ζωή τους, πιστεύοντας σε μια καλύτερη κοινωνία. Και δεν αναφέρομαι στους “ηγέτες”, αλλά στον απλό κόσμο. Ακόμη και αν αυτό ήταν αποτέλεσμα πλύσης εγκεφάλου...υπήρχε πάθος.