Υπάρχουν και εκείνες οι φορές που θέλεις να πάρεις ένα τρένο..εκείνο που κάνει τη μεγαλύτερη διαδρομή..την περισσότερη ώρα. Να μη βιαστείς να φτάσεις. Μόνο να χαζεύεις έξω από το παράθυρο...να ανακαλύψει το μάτι σου όλες τις αποχρώσεις του πράσινου σε μια θολή γραμμή. Υπάρχουν και εκείνες οι φορές.
Να θέλεις να φορέσεις φτερά, ει δυνατόν να φυτρώσουν πάνω σου, ακόμη κι αν σε πονέσουν. Γιατί μετά θα μπορείς να πετάς. Γιατί μετά η Γή μια μπάλα. Παιχνίδι ανέμελο η ζωή. Σαν μικρό παιδί αθώο, να πλατσουρίζεις σε νερά. Και όταν φυσάει αέρας, εσύ να φεύγεις. Και κανείς δε θ'απορεί. Αφού, αφού είσαι πουλί.
Υπάρχουν και εκείνες οι φορές.
Καλώς Ήλθατε
Καλησπέρα σας, αυτό το blog το έχω από το 2009..άπειρες οι φορές που ξέχασα πώς είναι το όνομά του και ποιό είναι το password μου. Αυτό το blog λειτουργεί περισσότερο σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο. Γράφω μόνο όταν θέλω να αποτυπώσω κάποιες σκέψεις μου...ακόμη και αν αυτό είναι μια φορά το χρόνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου