Και τώρα;

    Να μαι λοιπόν..στο 2014..ενήλικας...εδώ και καιρό..χμμ. Θυμάμαι πόσο ήθελα να μεγαλώσω..Ήμουν σίγουρη ότι ο κόσμος των ανώριμων παιδιών δε μου ταίριαζε..Και τώρα; Τώρα γιατί νομίζω ότι δε μπορώ να ζήσω στον κόσμο των μεγάλων;

    Η ζωή τα έφερε έτσι (αυτό είναι μια άλλη ιστορία) να βρίσκομαι σήμερα στην Αγγλία. Να πρέπει να το γράψω για να το πιστέψω. Να μην ξέρω αν πραγματικά θέλω να είμαι εδώ. Να νιώθω περισσότερο χαμένη απ'ότι όταν ήμουν στην εφηβεία. Να έχω έναν σύντροφο σχεδόν όπως τον ζητούσα στις ατέλειωτες προσευχές μου ως λυκειόπαιδο. Να ψάχνω μια δουλειά σε έναν τομέα που μου φαινόταν ουτοπικό να εργαστώ στην Ελλάδα ζώντας αρκετά χιλιόμετρα μακριά απ'την πρωτεύουσα. Και τώρα; Τώρα τι με σταματάει από το να σηκώσω το τηλέφωνο και να πουλήσω τον εαυτό μου σε έτερους κουστουμαρισμένους για μια θέση στο όνειρο;

    Αυτή η αίσθηση ότι δεν ανήκω πουθενά. Εδώ είμαι ξένη, που ακόμη και αν τα χαρτιά μου λένε πως είμαι proficient English speaker εγώ αισθάνομαι πίσω στην A junior κάθε φορά που ακούω τις λέξεις να τεντώνονται στα στόματα των Άγγλων. Αλλά το χειρότερο; Και στη Ελλάδα είμαι ξένη. Γιατί οι φίλες μου έχουν καινούριες φίλες για να πίνουν το κρασί τους κάθε Πέμπτη. Σαν να μπήκα σε ένα αεροπλάνο που δεν προσγειώθηκε ποτέ..