Υπάρχουν και εκείνες οι φορές...

Υπάρχουν και εκείνες οι φορές που θέλεις να πάρεις ένα τρένο..εκείνο που κάνει τη μεγαλύτερη διαδρομή..την περισσότερη ώρα. Να μη βιαστείς να φτάσεις. Μόνο να χαζεύεις έξω από το παράθυρο...να ανακαλύψει το μάτι σου όλες τις αποχρώσεις του πράσινου σε μια θολή γραμμή. Υπάρχουν και εκείνες οι φορές.
Να θέλεις να φορέσεις φτερά, ει δυνατόν να φυτρώσουν πάνω σου, ακόμη κι αν σε πονέσουν. Γιατί μετά θα μπορείς να πετάς. Γιατί μετά η Γή μια μπάλα. Παιχνίδι ανέμελο η ζωή. Σαν μικρό παιδί αθώο, να πλατσουρίζεις σε νερά. Και όταν φυσάει αέρας, εσύ να φεύγεις. Και κανείς δε θ'απορεί. Αφού, αφού είσαι πουλί.
Υπάρχουν και εκείνες οι φορές.

Και τώρα;

    Να μαι λοιπόν..στο 2014..ενήλικας...εδώ και καιρό..χμμ. Θυμάμαι πόσο ήθελα να μεγαλώσω..Ήμουν σίγουρη ότι ο κόσμος των ανώριμων παιδιών δε μου ταίριαζε..Και τώρα; Τώρα γιατί νομίζω ότι δε μπορώ να ζήσω στον κόσμο των μεγάλων;

    Η ζωή τα έφερε έτσι (αυτό είναι μια άλλη ιστορία) να βρίσκομαι σήμερα στην Αγγλία. Να πρέπει να το γράψω για να το πιστέψω. Να μην ξέρω αν πραγματικά θέλω να είμαι εδώ. Να νιώθω περισσότερο χαμένη απ'ότι όταν ήμουν στην εφηβεία. Να έχω έναν σύντροφο σχεδόν όπως τον ζητούσα στις ατέλειωτες προσευχές μου ως λυκειόπαιδο. Να ψάχνω μια δουλειά σε έναν τομέα που μου φαινόταν ουτοπικό να εργαστώ στην Ελλάδα ζώντας αρκετά χιλιόμετρα μακριά απ'την πρωτεύουσα. Και τώρα; Τώρα τι με σταματάει από το να σηκώσω το τηλέφωνο και να πουλήσω τον εαυτό μου σε έτερους κουστουμαρισμένους για μια θέση στο όνειρο;

    Αυτή η αίσθηση ότι δεν ανήκω πουθενά. Εδώ είμαι ξένη, που ακόμη και αν τα χαρτιά μου λένε πως είμαι proficient English speaker εγώ αισθάνομαι πίσω στην A junior κάθε φορά που ακούω τις λέξεις να τεντώνονται στα στόματα των Άγγλων. Αλλά το χειρότερο; Και στη Ελλάδα είμαι ξένη. Γιατί οι φίλες μου έχουν καινούριες φίλες για να πίνουν το κρασί τους κάθε Πέμπτη. Σαν να μπήκα σε ένα αεροπλάνο που δεν προσγειώθηκε ποτέ..

K ρ ! $ η

Κρίση..Οικονομική κρίση. Νομίζω ότι μετά από 2 (ή 3; ή 4;) χρόνια οικονομικής κρίσης όλοι θα συμφωνήσουν πως βιώνουμε κρίση...ΠΑΝΙΚΟΥ! (Και κάπου εδώ φανταστείτε το soundtrack του requiem for a dream ως background για αυτή την ανάρτηση). Το μόνο καλό μέσα σε όλο αυτό το πάρτυ της κρίσης είναι ότι πλέον είναι όλοι και όλα τόσο μαύρα που το να μην πηγαίνουν καλά τα πράγματα έχει γίνει συνήθεια και αντιμετωπίζεται πιο εύκολα. Συναναστρέφομαι με άτομα που ήταν "η χαρά της ζωής" και πλέον έχουν γκρίζα πρόσωπα. Γενικότερα, αυτή η μιζέρια ότι ζώ βιολογικά αλλά μέχρι εκεί, είναι καθημερινότητα όχι μόνο για μένα αλλά για τα περισσότερα ζόμπι στο περιβάλλον μου. Και στο δικό σας φαντάζομαι. Λιγότερα χρήματα στο πορτοφόλι έχουν ως αποτέλεσμα λιγότερες εξόδους με φίλους. Περισσότερες ώρες στο σπίτι ισοδυναμούν με περισσότερες ώρες μοναξιάς, με περισσότερες ώρες αυτοκριτικής και αυτογνωσίας. (Για να είμαι ρεαλίστρια..θα έπρεπε να πω με περισσότερες ώρες ζομπιοποίησης μπροστά τις οθόνες των υπολογιστών μας, αλλά θα προτιμήσω να αναφερθώ στο αισιόδοξο σενάριο.) Ελπίζω λοιπόν αυτές οι ώρες ποιοτικής επαφής με τους εσωτερικούς μας δαίμονες να έχουν ως αποτέλεσμα να γίνουμε πιο συνειδητοποιημένα άτομα και κατ'επέκταση πολίτες. Ενεργοί πολίτες. Και φτου και απ'την αρχή..

ΒΙΑ LIVE

Έχετε παρατηρήσει ότι πλέον στις ειδήσεις δε λένε : "Οι εικόνες που θα ακολουθήσουν είναι σκληρές. Παρακαλούμε απομακρύνετε τα παιδιά σας από τις οθόνες"? Παρακολουθούμε στις ειδήσεις μέρα μεσημέρι ωμή βία: τα επεισόδια στο Σύνταγμα, τον Καντάφι νεκρό...Βέβαια αυτό είχε ξεκινήσει λίγα χρόνια πριν...με τους πολέμους-βομβαρδισμούς σε Αφγανιστάν , Ιράκ, κλπ κλπ...Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τη βία λοιπόν? Θα δούμε στα επόμενα χρόνια και στη χώρα μας στην TV εκτελέσεις θανατοποινιτών ζωντανά στην ζώνη υψηλής τηλεθέασης?? Βλέποντας όλα αυτά τις τελευταίες μέρες με χαρά διαπίστωσα ότι ένιωσα αποτροπιασμό..

πολιτική συζήτηση

Believe it or not, έκανα πολιτική συζήτηση. Με τον πατέρα μου. Εγώ αντιπροσωπεύοντας μια νέα γενιά-αυτή της γνώσης (απόφοιτη Πανεπιστημίου γαρ!), εκείνος αντιπροσωπεύοντας την εμπειρία-έχοντας ζήσει κομμάτια της σύγχρονης ιστορίας.

Αποδεχόμενη ότι η κριτική μου ικανότητα ίσως να βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα λόγω του νεαρού της ηλικίας, ξεκίνησα τη συζήτηση ρωτώντας τον πως αν εγώ σε αυτή την ηλικία με αυτές τις γνώσεις μπορώ να καταλάβω (ίσως με τη βοήθεια του ίντερνετ-που ακόμα δεν μας έχει απαγορευτεί η είσοδος σε αυτό και απορώ ομολογώ) ότι τα MME είναι κατευθυνόμενα (από ποιούς δε με απασχολεί) παντού και πάντα, διαχρονικά σε διάφορες χώρες και καθεστώτα, γιατί εξακολουθεί ο κόσμος να τα εμπιστεύεται? Δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλοι είναι τόσο χαζοί. Θα μου πείς ο Einstein άλλα είπε για τη βλακεία..Πάνω σε αυτό ο πατέρας συμφώνησε με την άποψη μου για τα ΜΜΕ και είπε πώς 50% να είναι το ποσοστό που για χ ψ λόγους αποδέχεται ακατέργαστα όσα λαμβάνει αρκούν για να είναι (τα ΜΜΕ) αποτελεσματικά στους σκοπούς τους. Είναι η γνωστή θεωρία του ποτηριού (μισοάδειο-μισογεμάτο).

Και πάω στο επόμενο θέμα. Οι εξεγέρσεις παγκόσμια και στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν και από ποιούς ήταν υποκινούμενες οι εξεγέρσεις αυτές (γιατί τώρα, γιατί όλοι?). Μα καλά θα μου πείς “helloooooooo κρίση?!” Δε με απασχολεί το πώς και το γιατί, αλλά αρνούμαι να πιστέψω ότι σε εξεγέρσεις στις Αραβικές χώρες κυρίως, άνθρωποι έβγαιναν στους δρόμους με τεράστια πιθανότητα να σκοτωθούν χωρίς να είναι πεπεισμένοι οι ίδιοι ότι αυτό θα συνέβαλλε σε ένα καλύτερο μέλλον τόσο για αυτούς ως άτομα όσο και για την κοινωνία συνολικά ταυτόχρονα (γιατί μπορεί ο ατομικισμός να ανθεί αλλά υπάρχουν καταστάσεις που μας θυμίζουν ότι ζούμε σε κοινωνίες). Και η άποψη του πατέρα? Σαφώς και ήταν όλα κατευθυνόμενα με παράδειγμα τη Λιβύη όπου πριν κάποια χρόνια οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν κολλητοί με τον Καντάφι και όταν δεν τα βρήκαν στα θέματα του πετρελαίου λειτούργησαν ως “ελευθερωτές του πολύπαθου λαού”. Επίσης, μου είπε πως σαφώς και οι εξεγερθέντες πίστεψαν σε κάτι καλύτερο και ενήργησαν έτσι, αλλά κατά πόσο αυτό το καλύτερο μέλλον ήρθε μέχρι στιγμής τουλάχιστον? Σε σχέση με την Ελλάδα του είπα: “Εγώ πήγα μερικές φορές στους αγανακτισμένους-που στην περιοχή ζήτημα να ήταν 300- αλλά σταμάτησα γιατί αισθανόμουν ενοχές. Δεν μπορούσα να αντιδράω σε κάτι αν δεν ξέρω τι θέλω αντί αυτού και αν δεν έχω μία πρόταση για το πώς θα επιτευχθεί αυτό που θέλω (αν υποθέσω ότι ήξερα τί ήθελα). Εύχομαι αυτός να είναι ο λόγος που και άλλοι δεν αντιδρούσαν και όχι η παθητικότητα.”

Και το τελευταίο θέμα που με απασχόλησε ήταν γενικό. Πιστεύω ότι τα ακραία ιδεολογικά- πολιτικά ρεύματα έχουν κοινά σημεία. Πιστεύω (θεωρώ τον εαυτό μου επιεικώς ανιστόρητο-και ανορθόγραφο ίσως χιχι!) ότι ο κομμουνισμός στη Ρωσία έχει κοινά στοιχεία με το Ναζισμό στη Γερμανία. (Όποιος γνωρίζει σχετική βιβλιογραφία να με ενημερώσει.) Και αν και πιστεύω στο “παν μέτρον άριστον”, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα σήμερα, με κοινωνίες αποτελούμενες από άτομα, με φαινομενική ελευθερία και ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, με υποκρισία...σκέφτομαι ότι στα ακραία καθεστώτα υπήρχαν τουλάχιστον ιδέες. Κάποιοι πίστευαν σε κάτι και προσπαθούσαν γι' αυτό, το υποστήριζαν με τη ζωή τους, πιστεύοντας σε μια καλύτερη κοινωνία. Και δεν αναφέρομαι στους “ηγέτες”, αλλά στον απλό κόσμο. Ακόμη και αν αυτό ήταν αποτέλεσμα πλύσης εγκεφάλου...υπήρχε πάθος.

Γιατί μαμά??

Λένε..από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια..(Μόλις έμαθα από το Alter για την πλήρη αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών - εντάξει λοιπόν! Μπορεί να μας τα παίρνουν όλα, αλλά τουλάχιστον μπορούμε ελεύθερα να μαστουρώνουμε και να το ξεχνάμε!!!!) Και επανέρχομαι..ποιος δεν έχει βρεθεί μπροστά σε παιδί που θα πει κάτι και θα σε στείλει αδιάβαστο..και πόσο μάλλον να ρωτήσει κάτι και να μην ξέρεις τι να του απαντήσεις.. ( Η μητέρα μου πρόσφατα με ενημέρωσε ότι όταν ήμουν μικρή την είχα ρωτήσει αν έχει οργασμό, γιατί δεν την ακούω να φωνάζει όπως αυτοί στην τηλεόραση - και κάπου εδώ οφείλω να πω ως παιδί που μεγάλωσε μπροστά στη μικρή οθόνη ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΝΤΑΝΤΑ θέλετε να γίνει σαν εμένα???-) Στο ίδιο κλίμα των παιδιών και τρελών κλπ κλπ λοιπόν.. δέχθηκα μία ερώτηση από τον πατέρα μου που με την "αφέλεια" που χαρακτηρίζει έναν ελάχιστα μορφωμένο άνθρωπο που σπούδασε τη σκληρή ζωή και όχι κάποια επιστήμη, σαν ένα μικρό παιδί αναρωτιέται βλέποντας τις ειδήσεις των 8.."Δεν μπορώ να καταλάβω ποιες είναι αυτές οι αγορές και που βρήκαν όλα αυτά τα λεφτά ενώ ο κόσμος δεν έχει να φάει" και εγώ ως σπουδαγμένη και μάλιστα στον τομέα των οικονομικών..απλά σήκωσα τους ώμους αποστομωμένη..

Το λες σουρεαλισμό; Το λες απλά ειρωνεία; Γκετ δε πικτ(ι)ουρ.. Εγώ να ψάχνω αγγελίες και να βρίσκω: Ζητούνται κοπέλες εμφανίσιμες και καλλίγραμμες για καλλιστεία..εμ λάθος..αυτό θα ήταν λογικό..για προώθηση προϊόντων...και ο ΓΑΠ στην τιβι να λέει (συνοπτικά) πόσο και γαμώ χώρα είναι η Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά..Προσφέρομαι να γυρίσω και το άλλο μάγουλο προς παραδειγματισμό..